Δικηγόρος,
βουλευτής Άρτας
ΣΥΡΙΖΑ

Βρίσκεστε εδώ: HomeΆρθρα2009Το μέλλον του ευρώ.

Το μέλλον του ευρώ.

Read 709 times

Του Βασίλη Τσίρκα, δικηγόρου

Η συνεχιζόμενη οικονομική κρίση στην Ευρώπη, διαμορφώνει ένα πλαίσιο αντιπαραθέσεων εντός της ευρωζώνης, με τραγικά αποτελέσματα για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Η ανισοκατανομή του εισοδήματος και του πλούτου, η κοινωνική ανασφάλεια και η αβεβαιότητα στην απασχόληση και τις εργασιακές σχέσεις αυξάνονται.

Πρόκειται καταρχήν για τα αποτελέσματα της ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής των ευρωπαϊκών αρχών αλλά και από τα περισσότερα κράτη - μέλη. Κι ενώ οι ευρωπαϊκές ηγεσίες ήταν ικανές να συμφωνήσουν στην στήριξη των τραπεζών και την διάθεση πόρων σε αυτές, εμφανίζονται σήμερα ανίκανες να προστατέψουν την εργασία, τα κατώτερα εισοδήματα και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Η δημιουργία της νομισματικής ένωσης συνεπάγεται αυτόματα και νομοτελειακά την μεταφορά εθνικής κυριαρχίας. Τούτο σημαίνει ότι τα κράτη – μέλη δεν μπορούν πλέον μόνα τους να καθορίσουν την δική τους νομισματική πολιτική, ενώ οι οικονομικές πολιτικές στον τομέα της φορολογίας και του δανεισμού παραμένουν γενικά στα κράτη – μέλη, αλλά υπόκεινται σε περιορισμούς από την Ένωση, ώστε να υπηρετούν της σκοπούς της.

Μάλιστα η αντικατάσταση των νομισμάτων των συμμετεχόντων κρατών – μελών από το ευρώ υπήρξε αμετάκλητη και η διαδικασία της νομισματικής ένωσης διακηρύχτηκε ως «μη αναστρέψιμη». Μόνο η Συνθήκη της Λισαβόνας προέβλεψε για πρώτη φορά το θεσμό μιας μονομερούς ή διαπραγματεύσιμης αποχώρησης, οικειοθελούς δηλαδή αποχώρησης, υπό ορισμένες συνθήκες. Συνάγεται λοιπόν ότι δεν κατοχυρώνεται γενικό δικαίωμα αποβολής από την ευρωζώνη. Παραμένει, ωστόσο, στην ευχέρεια των κρατών – μελών να επαναδιαπραγματευθούν τους όρους της Συνθήκης.

Όπως είναι πλέον γνωστό, αρχικά η Ελλάδα δεν πληρούσε τα κριτήρια για συμμετοχή στην Ευρωζώνη, όταν πραγματοποιήθηκε η ένταξη των πρώτων κρατών μελών την 1η Ιανουαρίου του 1999. Ωστόσο, δύο χρόνια αργότερα η ελληνική περίπτωση επανεξετάστηκε και διαπιστώθηκε ότι η χώρα πληροί τα κριτήρια για ένταξη στην Ευρωζώνη.

Σήμερα είναι γνωστές σε όλους οι στατιστικές αλχημείες εκείνης της περιόδου. Προκύπτει επομένως το ερώτημα: Αποκτούν τα άλλα κράτη της ευρωζώνης το δικαίωμα να ζητήσουν την απομάκρυνση της Ελλάδας από την ζώνη, εάν αποδειχτεί ότι οι αριθμοί μας δεν ήταν οι πραγματικοί;

 

Καταρχήν, μπορούμε να πούμε ότι η υπαίτια υποβολή ανακριβών στοιχείων, ώστε να επιτευχθεί με τον τρόπο αυτό η ένταξη στη νομισματική ένωση, καταστρατηγεί το άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης, το οποίο απαιτεί τα κράτη – μέλη να απέχουν από οποιαδήποτε ενέργεια που θα έθετε σε κίνδυνο του σκοπούς της Ενώσεως.

Επομένως στην περίπτωσή μας θα έπρεπε η υποβολή ψευδών στοιχείων να θέτει σε κίνδυνο του σκοπούς της νομισματικής ένωσης. Ωστόσο, σε κανένα σημείο των Ευρωπαϊκών Συνθηκών δεν συνάγεται αντίστοιχο δικαίωμα απομάκρυνσης κάποιου κράτους μέλους από την ένωση, πέρα από την γενική υποχρέωση των κρατών - μελών τήρησης των συμφωνηθέντων.

Γίνεται επιπλέον δεκτό από την νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου ότι σε περίπτωση μη εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου από κάποιο κράτος -μέλος μπορεί η Ένωση να ενεργοποιήσει έναν κυρωτικό μηχανισμό μετά από εισήγηση της Επιτροπής ή άλλου κράτους – μέλους.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι, αφού από την ερμηνεία των Συνθηκών, δεν συνάγεται δικαίωμα αποβολής κράτους – μέλους από την ευρωζώνη, το επόμενο βήμα είναι να αναζητήσουμε εάν τέτοιο δικαίωμα πηγάζει από το διεθνές δίκαιο.

Ούτε όμως και στο πεδίο του διεθνούς δικαίου μπορεί να θεμελιωθεί τέτοιο δικαίωμα, δεδομένου ότι η Σύμβαση της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών, άρα και για την ερμηνεία των ευρωπαϊκών συνθηκών, προβλέπει την περίπτωση της απάτης στο πλαίσιο των συνθηκών, εφαρμόζεται όμως στην αρχή εκτέλεσης της Συνθήκης και όχι μεταγενέστερα. Έτσι ούτε και το διεθνές δίκαιο μπορεί να διαταράξει τις προϋπάρχουσες νομικές σχέσεις που εγκαθιδρύθηκαν με την Συνθήκη.

Σε κάθε περίπτωση, το ενδεχόμενο να ζητηθεί από την Ελλάδα να αποχωρήσει από την ζώνη του ευρώ έχει μάλλον χαθεί οριστικά, αφού οι παραποιήσεις των λογιστικών μας στοιχείων γνωστοποιήθηκαν εδώ και αρκετό καιρό στα όργανα της Ένωσης- και χωρίς εμφανή τότε αντίρρηση από κάποιο κράτος μέλος- έχοντας ήδη ξεκινήσει οι διαδικασίες εντός του πλαισίου της Ευρωπαϊκής Συνθήκης.

Η ελληνική κρίση είναι πρωταρχικά κρίση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, κρίση της ζώνης του ευρώ, η οποία δεν επιδεινώθηκε με τις δικές μας λογιστικές παραποιήσεις, αλλά ενυπάρχει μέσα στην ίδια την λογική της ζώνης, κυρίως εξαιτίας των κυρίαρχων επιλογών των ευρωπαϊκών ηγεσιών, καθώς και των ελληνικών κυβερνήσεων. Και με αυτή την έννοια δεν αθωώνονται η προχειρότητα και η βραχυπρόθεσμη προοπτική των ελληνικών κυβερνήσεων, αλλά ενοχοποιούνται ακόμη περισσότερο.

Το ερώτημα, ωστόσο, που τίθεται, σε μια περίοδο που έρχονται στην επιφάνεια οι παθογένειες της ευρωζώνης και η ανεπάρκεια των πολιτικών της, με άγνωστα προς το παρόν αποτελέσματα για την συνοχή και την μελλοντική της πορεία, είναι εάν οι λαοί της Ευρώπης θα διεκδικήσουν με όρους μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας, δίκαιη αναδιανομή του εισοδήματος και του πλούτου, δημόσια κοινωνικά συστήματα ασφάλισης, υγείας και εκπαίδευσης, καθώς και την διασφάλιση των δικαιωμάτων των ευρωπαίων εργαζομένων.

            Σε μια ΕΕ διαιρεμένη σε πολλαπλά επίπεδα η διατύπωση νέων στρατηγικών δεν μπορεί να συμβεί με μικρές και αποσπασματικές διορθώσεις. Χρειάζεται μετασχηματισμός σε βάθος και δημοκρατικός έλεγχος.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to TechnoratiSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

fb 1 twitter 1 blogger  you tube

Κοινοβουλευτικό έργο


Facebook Page

Φωτογραφίες

Επαγγελματική δραστηριότητα

 

tsirkas sima

logo suriza

avgi logo high

logo left

ecoleft

european-left-logo

neolaiasyriza

 

 

mavri vivlos

synthesis2

Free business joomla templates